Prawo dziecka do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa ze względu na czasowe lub stałe pozbawienie środowiska rodzinnego

Prawo dziecka do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa ze względu na czasowe lub stałe pozbawienie środowiska rodzinnego

Na podstawie art. 20 Konwencji o Prawach Dziecka z 1981 roku:

Artykuł 20

1. Dziecko pozbawione czasowo lub na stałe swego środowiska rodzinnego lub gdy ze względu na swoje dobro nie może pozostawać w tym środowisku, będzie miało prawo do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa.
2. Państwa-Strony zgodnie ze swym prawem wewnętrznym zapewnią takiemu dziecku opiekę zastępczą.
3. Tego rodzaju opieka może obejmować, między innymi, umieszczenie w rodzinie zastępczej, Kafala w prawie islamskim, adopcję lub – gdy jest to niezbędne – umieszczenie w odpowiedniej instytucji powołanej do opieki nad dziećmi. Przy wyborze odpowiednich rozwiązań należy w sposób właściwy uwzględniać wskazania w zachowaniu ciągłości w wychowaniu dziecka oraz jego tożsamości etnicznej, religijnej, kulturowej i językowej.

Cele:

Celem zajęć jest zapoznanie uczestników z pojęciem prawa dziecka do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa ze względu na czasowe lub stałe pozbawienie środowiska rodzinnego. Uczestnicy potrafią wskazać przyczyny tego, że dziecko nie może pozostać z rodzicami oraz znaleźć rozwiązania dla niego. Poznają różne formy opieki i pomocy, jakie stosuje państwo oraz organizacje społeczne. Ponadto, dzięki multimedialnej prezentacji zdjęć, mają możliwość zobaczenia rzeczywistego ośrodka dla chłopców ulicy w Ghanie. Uczestnicy potrafią wskazać zalety i wady domów dziecka czy rodzin zastępczych, a nadto uświadamiają sobie, jak cenne jest życie we własnej rodzinie.

Metody pracy:

burza mózgów, praca z tekstem, dyskusja, praca w grupach, pokaz zdjęć

Materiały:

Konwencja o Prawach Dziecka, markery, karty flipchartowe, kartki A4, karta ze stwierdzeniami

Przebieg zajęć:

1.Wprowadzenie i praca w grupach

Prowadzący dzieli uczestników na 2 grupy po 15 osób.

Grupy otrzymują kartkę z historią ghańskiego chłopca – Felixa:

Felix urodził się w Akrze, jednak dzieciństwo spędził w regionie Brong – Ahafo w centralnej Ghanie. Wychowywał się z ojcem i z braćmi. Gdy w wieku 9 lat zmarł jego ojciec, został zmuszony przerwać naukę i wyjechać do rodzinnej wioski matki, daleko na północ. Po dwóch latach, wraz ze starszymi braćmi wyjechał do Nigerii, gdzie jeden z wujków obiecał im kontynuację nauki. Jednak nie trafili do zwykłej szkoły. Krewnemu zależało na tym, by chłopców szybko przyuczyć do zawodu krawca. Po kilkunastu miesiącach starsi bracia podjęli decyzję opuszczenia Nigerii i powrotu do Ghany, do miejsca gdzie mieszkali razem z ojcem. Felix w tym czasie kończył 14 lat, nie potrafił pisać ani czytać, gdyż zbyt wcześnie przerwał naukę. Przez rok tułał się po różnych domach, po czym trafił do Domu dla Chłopców Ulicy. Wtedy został wysłany do szkoły i z racji swojego wieku umieszczono go w piątej klasie szkoły podstawowej. Był jedynym uczniem, który nie potrafił czytać ani pisać, przez co był narażony na wyśmiewanie przez kolegów z klasy. Wtedy postanowił uczyć się ponad swoje siły i już pod koniec semestru czytanie i pisanie nie sprawiało mu żadnych trudności. Stał się jednym z najlepszych uczniów w klasie, zdając egzaminy z bardzo dobrymi wynikami. Koledzy, którzy początkowo się z niego wyśmiewali, z czasem zaczęli przychodzić do Felixa na korepetycje. (źródło: „Dzieciństwo pod drzewem pomarańczy”, red. Wolontariusze SWM Młodzi Światu , wyd. SWM Młodzi Światu)

Uczestnicy mają przeczytać historię, a następnie wspólnie zastanowić się i spisać:
Grupa 1 – jakie były przyczyny tego, że Felix nie mógł pozostać z rodzicami.
Grupa 2 – jakie były formy opieki nad Felixem w całej historii.

2.Praca w grupach c.d.

Prowadzący zadaje kolejne pytanie grupom:
Grupa 1 – jakie mogą być inne przyczyny tego, że dzieci nie mogą pozostać z rodzicami (także w Polsce).
Grupa 2 – jakie są inne formy opieki nad dziećmi, które nie mogą pozostać z rodzicami (także w Polsce).

Po skończonej pracy następuje konfrontacja. Przedstawiciel grupy 1 mówi o pierwszej przyczynie, a zaraz potem przedstawiciel grupy 2 musi podać formę opieki, jaka została udzielona (najpierw te dotyczące historii Felixa, a później ogólne ze świata). Prowadzący zapisuje w skrócie pomysły uczestników na karcie flipchartowej.

3. Podsumowanie pracy w grupach

Prowadzący omawia z uczestnikami rezultaty ich działań. Kładzie szczególny nacisk na formy opieki nad dziećmi we współczesnym świecie, wyjaśniając np. czym różni się rodzina zastępcza od domu dziecka.

4.Prezentacja Boys Home

Prowadzący łączy się ze stroną internetową dom-ghana.blog.swm.pl , stanowiącą dziennik dwóch wolontariuszek, które pracowały w Domu dla Chłopców Ulicy (Don Bosco Boys Home), w którym to Felix znalazł schronienie i opiekę. Następuje pokaz zdjęć zamieszczonych na stronie.

5.Co jest prawdą a co fałszem?

W kolejnym ćwiczeniu, prowadzący wiesza na jednym końcu sali napis „TAK”, a na drugim końcu „NIE”. Prosi uczestników o ustawienie się pośrodku.

Prowadzący czyta stwierdzenia dotyczące opieki nad dziećmi:

a) Dziecko na placówce opiekuńczo-wychowawczej jest szczęśliwe.
b) Dziecko jest odpowiedzialne za to, że żyje na ulicy.
c) Rodzice dziecka giną w katastrofie lotniczej. Czy dom dziecka jest lepszym miejscem dla osieroconego dziecka niż rodzina zastępcza?
d) Dziecko powinno decydować o tym, gdzie (z kim) chce mieszkać.
e) Prawo do zastępczej opieki nad dzieckiem jest jednoznaczne z zapewnieniem mu wykształcenia.

Po każdym stwierdzeniu, uczestnicy przesuwają się na jeden koniec sali, w zależności od tego, czy zgadzają się z danym stwierdzeniem, czy nie. Prowadzący pyta ochotników z każdej grupy, dlaczego stanęli akurat po tej stronie; słucha ich wypowiedzi, a następnie podsumowuje ćwiczenie.

6.Podsumowanie zajęć i Konwencja o Prawach Dziecka

Na koniec prowadzący wywiesza na ścianie artykuł 20 Konwencji o Prawach Dziecka, tłumacząc jego znaczenie. Prowadzący podsumowuje zajęcia i dziękuje uczestnikom za zaangażowanie.

Powiązane Materiały